تنهاتر از سکوت

تنهاترین

hamraz — Fri, 04 Apr 2008 21:02:18 GMT

خستگي دردي است كه بر جان من افتاده !

امشب كه سقف بي ستاره اتاقم

بر سرم سنگيني مي كند

مانده ام كه از چه بنويسم ؟

من گم شدم بين حس بودن و نبودن

بين حيات و مرگ

بين گناه و معصوميت

من گم شدم در ظلمت شب بدون حضور تو

گفتي : به تنهايي من دست نزن

من تنهاتر از آنم كه تنها بمانم

اما ميداني من آخر تنهاييم !

من اشکهایم را جرعه جرعه مینوشم

و با لبخند روی غصه را می بوسم

آنقدر اشکهايم را نوشتم

که چشمانم تمام شدند

دراوهام اوراق خيس دفترم

مثل آن تبسم صورتی

که درباغچه ی بغضم پرپرشد...

در شبی که نبودِ شانه هايت ، تکيه گاه اشکهايم

مرا به انهدام خويش کشاند

خسته ام ديگر از اين همه اوهام !

لايه های عمرم پوسيد

ميفهمی ؟

ز هر جا بگذرد تابوت من غوغا به پا خيزد

چه سنگين ميرود اين مرده از بس آرزو دارد

غم نامه

hamraz — Thu, 13 Mar 2008 22:57:18 GMT

غم من غمگین تر از آن است

که در ذهن آدمی گنجد !

امشب تمام خویش را از غصه پر پر میکنم

بار دیگر شب آغوش باز میکند

و مرا میخواهد غرق سیاهی کند

خدایا ! چه کنم با آغوش های باز شب ؟

من رنج تنهایی را می دانم

پس تجربه مه یخ زده را حس می کنم

من تراژدی مرگ همه فریادها را تجربه کردم

اما افسوس که تمام خاطره های من از خون است

از این تنهایی دلم گرفت

بر ایوان می روم

و انگشتانم را بر پوست کشیده شب می کشم

نمی دانم سرانجامم چیست ؟

زندگی رمانی نبود که بخواهم فصل به فصلش

را خودم بنویسم

گاهی برایم فصل هایش را با بی رحمی نوشتند

با تقدیر هم که نمیشه جنگید

چه قدر سخته سرت را باز به دیواری تکیه بدی

که یک بار زیر آوار غرورش تمام وجودت له شده است

از واژه تلخ زندگانی بیزارم ، از درد رفاقت دردمندم

در زندگی من همیشه هیچ چیز ماندگار نیست

تمام خوشبختی های من از بام خانه پرید

ولی چرا کلاغ سیاه شب

از بام ما پـــــــر نمی زند ؟؟؟؟

همه چیزم در لحظه ای نابود شد

دیگر حتی میلی به نوشته درونم ندارم

سایه سنگین زندگی را بر روی سخنانم حس می کنم

این بغض منفور نفس هایم را گرفته است

خسته شدم از بس اشک را در وجودم خفه کردم

بغض هایم میترکند ، لحظه ها خیس می شوند

رویا هایم را در کوچه پس کوچه ها گم کرده ام

نمی دانم دنبال چه می گردم ؟

زمان تا کدامین لحظه درد را برایم می کوبد ؟

خاموشی غم بی پایان من است

خسته ام از این لبخند پر از درد !

خدایا چرا منو در زندان غم انداختی ؟

ای خدا خیلی تنهام.

دستی بر غبار فرسوده تنهایی میکشم

از این تندیس تنهایی چه میخواهم ؟

حالاتنها چیزی که به یادگار مانده است

قاب عکسی است با یک رمان مشکی

بر سر مقبره اصالت از دست رفته ات

شمعی کوچک روشن خواهم کرد

و با هجوم اشک می گویم

که دلم ار روز و شب تنگ است !

در سوگ مرگ پاکت ، مثل شمع کهنه ای بودم

که در تند باد هوس خاموش شدم

پس بخواب خراش سینه ات را با

زخم های دلم خواهم شست

آن قدر سیاهی دیده ام که بوی خاک قبرت

سپیدی زندگی را برایم تداعی می کند

از دلتنگی به جایی رسیده ام

که آرزو دارم با اشک هایم یک بار دیگر غسلت دهم

این دلتنگی چقدر وحشتناک است

ای غم من را در آغوش بگیر

آرزو میکنم در دستان تو بمیرم

اگر اینجا هم چیزی گفتم از سر تنهایی بود

چون حس کردم اینجا کسانی هستند

که حرف من را بفهمند .

پیشاپیش سال نو را به همه شما عزیزان تبریک میگم

امیدوارم که سال خوبی همراه با موفقیت داشته باشید

هر چند که من از نوروزخوشم نمیاد

چون خاطره های بدی دارم .

اگر بهار با بارش باران شروع شد

بدان که آسمان هم بغضش از اشک های من ترکید .

تولد خاک

hamraz — Tue, 22 Jan 2008 23:34:18 GMT

تقدیم به تمام کسانی که با چشمانی پر از اشک و درد

با چشمانی پر از خواهش و التماس برای ماندن

با چشمانی پر از حسرت برای یک لحظه زندگی عاشقانه

شاهد رفتن عزیزترین کسشان بودند .

هوا بس ناجوانمردانه دلگیر است و من بر آن شدم که با مساعدت قلم

و تکه کاغذی که در دست دارم پرسه ای در دنیای تنهایی خویش زنم

اما نگارش بسی سخت است سخت تر از آن حقایقی است

که باید به درازی یک جاده تولد تا مرگ با آنان پنجه در پنجه کنم

قلم را به یاری حرف های خویش می طلبم و با رقص آن بر سپیدی های

کاغذم چند سطری را برای تسکین لحظه های دلتنگی خود خواهم نوشت

و آن را تقدیم خواهم کرد به

بانوی خاک

ای زندگی چه گستاخانه وجودت را بر آدمی تحمیل میکنی

سال ها است که عشقم را در صندوقچه غبارآلود قلبم پنهان ساختم

و کلید این صندوقچه را در بطری تنهایی نهادم

ای عزیز من ! بی تو چه سخت است زیستن

وجودم از درد جانسوزی گداخته است ، تو تنها موجودی هستی

که بعد از خدا دوستت داشتم

ولی افسوس که در دل این سنگ غم و به جز این واژه سنگین سکوت

جای چیز دیگری نبود

توی قصه عشقبازی هر که از دیده رود از دل نمی رود !

خدایا می خواهم در کنارت باشم ، این جا جای من نیست

این اسمان سقف خانه من نیست

نباید به اینجا می آمدم اینجا تبعیدگاه من است

چه گناهی مرا به این غربت دور رانده است ؟

خدایا دیگه اشکی توی چشم هایم نمانده که سر قبر آرزوهای مرده ام بریزم

دیگه برام کبریتی نمانده که باهاش برگ های خشک غمم را به اتش بکشم

و با گرمای شعله اش دلم را گرم کنم

رفتنت را با کدامین قلم بر صفحه صفحه وجودم بنگارم

و با کدامین صبر تحمل کنم

چشم هایم را روی هم میذارم و میگویم ای کاش

وقتی پرستویی فکر سفر کرد یارش را هم خبر کند

نگار من تو که زمین را ترک کردی و رفتی

و من به زمین و آسمان نفرین میکنم که چرا.....

حالا تنهای تنها دل خوش با خاطراتت هستم

از حصار کاهگلی تقدیر می ترسم که همین یاد و خاطره

نگار را هم از من جدا کند ولی من در کنار پنجره

پرده زمستانی سرنوشت را کنار میزنم

و حالا تا ته خوشبختی راهی نیست به جز یک نفس

و با آخرین تار موی باقی مانده در لای دفتر خاطراتم

تمام گذشته ام را به جوخه دار می کشم .....

ولی نگار من سومین زمستان هم بی تو هم گذشت خیلی تلخ بود

ولی به تو قول میدم که مطمعن باش هیچ وقت از زندگی و دل من پاک نمیشی

دیگه باید برم ولی بدون تو رو با تمام خاطراتت هم با خودم میبرم

دیگه حتی یک کلمه هم از کس دیگری جز تو اینجا نمی نویسم

تمام اینجا فقط مال تو است ، مال تو و دل من

عزیزم باز هم مثل پارسال تولدت را با غم نامه هایم خراب کردم منو ببخش

تولدت را در خاک تبریک میگم

هنگام پاییز زیر یک درخت .... مردم ، برگ هایش مرا پوشاند

و هزاران قلب یک درخت گورستان قلب من شد .

سقوط اشك

hamraz — Thu, 21 Dec 2006 23:05:18 GMT

عجب حكايتي است دنيا كه فراموش شدگان

هرگز فراموش كنندگان را فراموش نمي كنند

سلام به همه دوستان عزيز

عزیزان مثل همیشه با كامنت هاي قشنگتون منو خجالت داديد

اگر شما نبودید هیچ انگیزه ای

برای دوباره نوشتن نداشتم مدتی بود که سراغ

کاغذ سفید تنهایی نرفته بودم

تا اینکه این وب بهانه ای شد برای اغازی دوباره ....

عزیزای دلم برای همتون ارزوی خوشبختی میکنم

قدمهای سرد مرد تنها بر پهنه بی آغاز ظلمت

سقوط اشک بر پیکر ملتهب خاک

پژواک سرود مرگبار نابودی در دامنه بی انتها

من آن خاک خشک سوزان ام که از ترس سوختن در گدازه های اندوه

میزبان اشکهای لرزان شده ام

تلاش بی حاصل اشک در فرو نشاندن لهیب سینه ام

چه نا اميدانه بخار می شود

و از جان سوزان من تنها نغمه سوزش برمی خیزد

هوا مالامال از دم سنگین و ملال آور نابودی است و مرد تنها میرود...

به سوی ظلمت...به سوی نیستی ...

در جان شعله ور خاک در تنهایی می میرد ۰

نفس کشیدن او مثل یک آه در یک رویا بلند بود

تو روزی با غمی سنگین ز شهرم کوچ خواهی کرد

من در پرنیان خاطرات خویش به یاد عشق تو به نرمی گریه خواهم کرد

امشب سکوتی محض مرا در خود غرق و گم و دیوانه کرده

دلشوره های طلوع صبح فردا آرامش را با تنم بیگانه کرده

امشب همه حرص و حسرت های بیجا زندگی را درتنم بی کاشانه کرده

امشب خودنویسم برای ثبت دل تنگی های من جوهر کم دارد

امشب انگار در اتاق ذهن من واژه های یاس و دل مردگی لانه کرده

امشب صدای تیک تاک های ساعتم آهنگ مرگ روحم را می نوازند

نمیدانم که شاید امشب اندوه غریب بی تو ماندن کنج سینه ام خانه کرده

مي خواهم در آغوش گرمت آرام گيرم….

خسته شدم بس كه از سرما لرزيدم...

بس كه اين كوره راه ترس آور زندگي را هراسان پيمودم….

زخم پاهايم به من ميخندد….

خسته شدم بس كه تنها دويدم

از باد سراغ كودكيم را گرفتم به ابري كه ازدوردست مي آمد

اشارتي كرد از ابرسراغ كودكيم را گرفتم

بي آن كه غرشي كند زار گريست ۰

سرنوشت شوم

hamraz — Tue, 11 Jul 2006 21:14:18 GMT

ای مرگ بیا که زندگی ما را کشت !

اگر اشک ها نمی بود داغ سینه ها

سرزمین وداع را می سوزاند

کسی را که خیلی دوست داری همیشه زود از دستش میدهی

پیش از آن که خوب نگاهش کنی مثل پرنده ای زیبا بال می گیرد

هنوز بعضی از حرف هایت را به او نگفته بودی

هنوز همه لبخندهای خود را به او نشان نداده بودی

همیشه این گونه بوده است کسی را که از دیدنش سیر نشده ای

زود از دنیای تو می رود .

امشب تمام گذشته ام را ورق زدم :

پر از لحظه های سیاه ، لحظه های داغ و پرالتهاب بی قراری ، دلتنگی

افسرده ، خاموشی ، سکوت ، اشک ، سوختن .... چیزی نیافتم .

دلم به درد می آید وقتی سرنوشت را به نظاره می نشینم

کاش می شد سرنوشت را با آن روزهای شیرین عجین کرد

نفرین به بودن وقتی با درد همراه است .

من از قصه زندگی ام نمی ترسم من از بی تو بودن و به یاد تو زیستن

و تنها از خاطرات گذشته تعذیه کردن می ترسم .

زندگی ام در اوج جوانی بین شب و روزهایی است که باید بهترین

سال های زندگی ام باشد ، چنان به هم گره خورده است

که منجر به نابودی همه جانبه ام می شود .

ای کاش می تونستم از دستت فرار کنم

به چه زبانی بهت بگم ازت بدم میاد تو رو خدا دیگه دنبالم نیا

دلم هوس لحظه معراج روح را کرده است

دست تو ، سایه تو همیشه بر سر آدم ها قدرت نمایی می کند

تا آدم ها خلق میشن تو موجود نفرت انگیز هم به دنیا میای

دلم می خواهد تمام بغض هایم را جمع کنم

و با تمام وجود و تمام اشک هایم بگویم

ازت متنفــــــــــرم سرنوشت شوم من !

دیروز منو به جرم دل سپردن به دل پاک ، روانه دادگاه بی مجسمه عدالت کردن

و حکم کردن به عدد زخم های دل مجنون ، دل بلوری بشکنم

و شکوفه سیب زیر قدمای پر از حسرتم له کنم و یه عالمه نیلوفر پر پر کنم .

اینجا:

سعادت سنگی است سیاه ، آزادی نعشی است مومیایی

زندگی خرمنی است بر باد ،عشق دوشیزه ای است تعزیز شده

من به چه امیدی زندگی کنم ؟

جسد آرزوهایم را در تابوت امید بگذارید و بر روی آن خاک نیستی بریزید .

خدایا قفل غم بر تابوتم بزن !

قفس تنهایی

hamraz — Mon, 19 Jun 2006 19:05:18 GMT

تو از زادگاه غم من زاده شدی !

می دانم نیستی ، ولی نمی دانم چرا بیهوده به دنبالت می گردم امشب ؟

امشب جاده نگاهت تاریک است در آسمان نگاهت ستاره ها خاموشند

دیگر هنگام وداع اشک هایت من را بدرقه نمی کند .

دیگر قلبت گرمای عشق من را پذیرا نیست

چون تو به خاک رفتی و من را به خاک سپردی !

تو را همیشه در یاد دارم

آن چنان که باران ، غبار را از سنگ قبر کهنه ای می شوید

تا نام فراموش گشته ای بدرخشد .

دست های تو پناهگاهی شده بود برای پنهان کردن دردهای سینه ام

و سردی زندگی ام .

در سکوت من فریادی است بدون آن که کلامی منعقد شود

خون از حنجره ای بریزد و نفس سرد و سخت من را به دیوار تاریک

رو به رویم بکوبد، من جمله ها را کشته ام .

تقصیر کسی نیست که این گونه غریبم شاید که خدا خواست

که دلتنــــــــــــــگ بمیرم .

زندگی من در همین از تو نوشتن ها وسعت یافته است

نفس کشیدن من تنها با یاد آوری زنده بودن تو امکان پذیر است .

هیچ کس با من نیست ، مانده ام تا به که اندیشه کنم

مانده ام در قفس تنهایــــــــی

در قفس می خوانم چه غریبانه شبی است

شب تنهایی من ....!!!

اسمم را از لیست زندگان قلم زدم !

ای مرگ از آن لبان خاموشت یک بوسه جاودانه می خواهم .

با دیدگان فرو بسته لب بر جام زندگی نهادم و اشک سوزان بر کنار زرین

فرو ریختم ، اما روزی می رسد که دست مرگ نقاب از دیدگان من بر می دارد

و آن چه را که در زندگی مورد علاقه من بود از من می گیرد .

و آن وقت می فهمم که جام زندگی از اول خالی بوده است

و من از روز نخست از این جام جز باده خیال ننوشیده ام .

دل من غمگین است ولی زندگی شیرین است !

بال من خونین است ، اشک غم باید ریخت

رسم دنیا این است .

هجوم اشک

hamraz — Mon, 05 Jun 2006 19:16:18 GMT

آسمان را قسم داده ام که دیگر به چشمان گریان من نگاه نکند !

امشب به نگاه گرفته ات می توان اعتماد کرد اشک های ناگفته دارم !

من از خود فراموشی دل های پاک ، از صدای پای رهگذران

من از عشق یک آهو می ترسم .

از آغاز هر سرنوشت و از طلوع هر زیبایی من از روح سرگردان

زندگی می ترسم .

نیمه شب کابوس لحظه هایی است که من در آن گم شده ام .

در سراب این زندگی تاریک و درد آلود فقط فروغ چشمانت

راه را برای من باز می کند .

بر سر مقبره اصالت از دست رفته ات ، شمعی کوچک روشن خواهم کرد

و با هجوم اشک می گویم که دلم ار روز و شب تنگ است !

در سوگ مرگ پاکت ، مثل شمع کهنه ای بودم

که در تند باد هوس خاموش شدم

پس بخواب خراش سینه ات را با زخم های دلم خواهم شست

در سکوت شب قبر ، که پلک های خسته تو بسته است

پندار که کسی در حسرت یک لحظه دیدار تو است

دستان سردم ، گرمی سر انگشتانت را آرزو دارند

اشک تمام وجودم را سنگین کرده چشمانم را خیس نموده

و راه گلویم را بسته است .

برای شب های تاریک تنهاییت اتشی می افروزم و تا همیشه

در کنارت می سوزم ......

در عوض از تو می خواهم گونه های خیسم را پاک کنی .

نشد درخت سبزی بمانم با شاخه های بلند و سایه افکنده

اما آرزو داشتم دست های تو هیزم شکن شوند

پس از رفتنت آرزوهایم را به خاک سپردم

و اجازه ورود هیچ نگاهی را به رویاهایم ندادم .

از دلتنگی به جایی رسیده ام

که آرزو دارم با اشک هایم یک بار دیگر غسلت دهم !

بر بلندای خیال خویش ایستاده ام و بودن را نفس میکشم

اسطوره ذهن آرامم به تباهی می رود

همان جایی که تو اغاز افسانه ها بودی و در ادراک خاطرات

تلخم معلق ماندم .

شاید هنوز هم دلی برای حضورم می تپد ؟

پس چرا همچنان در خاطرات تلخ محصور مانده ام ؟

ولی افسوس کسی نیست راز پرپر شدن را به او بگویم

کسی نیست که با سرانگشتان نوازشگرش اشک مرا پاک کند

و با روشنایی چشم هایش تنهاییم را خاک کند .

خسته ام از این لبخند پر از درد !

خدایا در این زندان غم چه بود من را انداختی ؟

وقتی سقف زندگی انقدر پایین بیاید که ناگریز از زیستن بود

مرگ زیباترین پله صعود است .

آرزوی مرگ

hamraz — Wed, 24 May 2006 19:29:18 GMT

مرا بر ململ چشمانت بیاویز که من قندیل معبدهای دردم !

من از سکوت سخن می گویم صدایم را می شنوی ؟

سکوتی که ، فریاد ملکوتی در آن جاری است

وقتی که عشق من را با دستمال تیره قانون می بستند

و از شقیقه های مضطرب آرزوی من فواره های خون به بیرون می پاشید

وقتی که دیگر زندگی من هیچ چیز نبود

هیچ چیز به جز تیک تیک ساعت نفهمیدم .

با رفتنت ای قامت رسای عاطفه ها

دیگر اعتماد بودن و ماندن را هیچ اعتبار نیست

چندان که حتی به نفس کشیدن خویش مشکوکم .

تو را هیچ وقت نمی توانم از زندگی ام پاک کنم چون تو پاک بودی .

روحم با لمس سکوت دردناک شده است

وقتی که غم و اندوه قلبم را در اغوش می گیرد

غم و اشک در چشمان دردناکم جریان دارد

اشک ریختن و مرثیه و سوگ برای عشق چه تلخ است

مرثيه اي به قافيه اشک در رثاي حياتم رقم می زند

چقدر من آرزو داشتم تا تو را به طرف تابوتم نزدیک کنم

تا تو را لمس کنم و بعد بمیرم .

این دلتنگی چقدر وحشتناک است

این نا امیدی و یاس که من نمی توانم اعتراف کنم

ای احساس تیره و افسرده ، ای حس سوگوار و غم انگیز

خدای تاریکی ها من را منجمد می کند .

ای غم من را در آغوش بگیر ، آرزو میکنم در دستان تو بمیرم .

تنها چیزی که می خواهم مرگ است

هستی و وجود من سراسر پوشیده می شود با رنج

وقتی که غم قلبم را در اغوش می گیرد من می میرم .

محتاج یک قطره محبت یک لحظه صداقت و یک جرعه رفاقت هستم .

مدت ها است که دست و خنجر هم اهنگ شده اند

شهر یخ بسته از نابرادری !

شهر را بوی تعفن نامردی فرا گرفته است .

شرافت از همان روز که شهر یخ بست به حراج گذاشته شد

هم چنان تنهایی به حرمت رفاقت شب میتازد

از واژه تلخ زندگانی بیزارم ، از درد رفاقت دردمندم

از دلتنگی جانم به لب رسیده است

همه جا سیاهی ، همه جا درد و غبار

همه جا نعش عزیزان فرو مرده به خاک

نه نشانی از کسی است نه فریاد رسی است .

زندگی تفسیر این دو حرف است :

مرگ آرزوها یا آرزوی مرگ !

عصیانکده غم

hamraz — Sun, 14 May 2006 19:48:18 GMT

من به خاکستر نشینی عادت دیرینه دارم !

نگاه لرزان در تمام سکوت من بر اندام روحی است

که در فضای تنهایی دلم عریان می شود

نغمه تلخ من بر سکوت درون من بوسه می زند

و با رنگ تلخش به همه عصیان کده درونم نوایی خاکستری ساز می کند

ولی من لبخند می زنم بر اشک ها

و تمام روح عریانم را فریاد می زنم که تهی شده ام.

دیگر حقیقت چیزی را در نمی یابم !

آیا هنوز هم می شود صورت ها را کنار زد ؟

آیا هنور چهره ای بی نقاب وجود دارد ؟

هنوز هم می شود خاطرات را دستخوش احساسات کرد ؟

من چیزی نمی بینم به جز صورتک هایی که به طور مرموزی

من را احاطه کرده اند .

این واژه های لعنتی دیگر معنای خودشان را از دست داده اند !

من میان کلمات و حرف ها گم شده ام .

افکارم متلاشی شده است من کجا ایستاده ام ؟

کجای این زندگی ؟

امشب من آرام روی پله های لغزنده این خانه متروک ایستاده ام

و در این سرزمین تاریکی و با همه دوست نداشتن ها من فانوس به دست

مثل کولی ها بر سینه سیاهی می رقصم .

من در این تاریکی پایکوبی می کنم و از پله های لغزنده

این سیاه چال پایین خواهم رفت ، و گم خواهم شد

شاید سهم من از زندگی گم شدن باشد .

وقتی که خورشید به پیشواز شب می رود

و کوچه از آخرین عابر تهی می شود ، من با کوله باری از غم و درد می روم

و تو را با تمام خاطرات دیرین در میان کوچه های ساکت شب تنها میگذارم

اما بدان نبظ خاطرم هر لحظه به یاد تو می تپد .

روزهایم را چون رویایی بی معنا به دیوار نیستی کوبیده ام

نمیدانستم که جسد خونینشان را باید در قلبم دفن کنم .

چند وقتی است نگاه ها سنگین شده است

هر کس از کنار من رد میشود

با ناخن هایش روحم را خراش می دهد

دیگر نمی خواهم سنگینی نگاه را احساس کنم .

من همیشه از سکوت گریزان بودم ، سال ها است که سکوت کرده ام

و اینک ترس من را تکان می دهد و من پیوسته به عقب بر میگردم

و از خود این سوال را بارها پرسیده ام

که آیا من راه را عوضی آمده ام ؟

روزی که حرف ها خاتمه یافت ؟

روز مرگ من نزدیک است !

غم تنهایی

hamraz — Tue, 02 May 2006 12:37:18 GMT

سلام ای غرابت تنهایی !

من صداقت را به ارث برده ام ، و یگانگی را از خدا یاد گرفته ام .

شب غریبی است نمی دانم چرا همه جا نشانی از تو می یابم

چرا عشق باید با جدایی همراه باشد

چرا همیشه عشق در شوق وصال جلوه گری می کند

قلبم از عشق می سوزد و روحم از فراق

یگانه عشق من ، سکوت و تنهایی من را می بینی

و به انتظارم پاسخی نمی دهی ؟

امشب از دردی شکایت میکنم

از دل ، از ماندن شکایت می کنم

اه از این روزگار بدسرشت ، ببین روزگارم را چه بد نوشت

دردها امشب فراموشم کنید ، بادهای مرگ خاموشم کنید

دردها بر من تبسم کرده اند

خنده هایم را کجا گم کرده ام ؟

کاش همیشه زمستان بود تا من توجیهی برای دستان همیشه سردم داشتم

کدوم اندوهت را بگریم: نبودنت یا در بند بودنت را ؟

من رنج تنهایی را می دانم

پس تجربه مه یخ زده را حس می کنم

از این تنهایی دلم گرفت

بر ایوان می روم

و انگشتانم را بر پوست کشیده شب می کشم

نمی دانم سرانجامم چیست ؟

اشک ها روی احساس من می لغزند

اشک ها راز من را می دانند

در شهادت شمع راز منوری است

که آن را اخرین قطره اشک خوب می داند .

فریاد من در وحشت ترین شب ها گریز از درد بود

من به جنگ سیاهی می روم

در عطش تاریکی شب می روم تا خاکستر بال هایم را به باد بسپرم .

نگاه تو ، انعکاس صامت گرفتگی صدای یک فریاد است

در سکوت صدای نگاه تو

تراژدی مرگ همه فریادها را تجربه کردم

ای تو مرهم بر سکوت نیمه شب من

افسوس تمام خاطره های من از خون است

یک تلنگر مانده تا دیوانگی !

هیچ وقت نقاش خوبی نخواهم شد

امشب دلی کشیدم شبیه نیمه سیبی که به خاطر

لرزش دستانم زیر آوار رنگ ها ناپدید ماند .

رنگم ، طرحم ، دستم مثل غم است

زندگی ام پردرد چون زندگانی غم است

اری این ها همه زیر سر غم است

من کیستم .... خود را نمی شناسم

صدایی از دور دست می شنوم

گویی می گوید ، تو غمی ...

چرا فکر میکنی تردید نکن

تو خود غمی و غم خود تو .

چه واژه غریبی است این انتظار !

همه چیر به انتظار اویخته است

زمان ، ذهن ، نفس ...

همه خاک می خورند زیر آوار انتظار

در تونل بی انتهای زمان گم شده ام

من به جای ساعت ، نوار سیاهی به مچ بسته ام

چون من پیمان خودم را با هر چه زمان است شکسته ام .

چه قدر سخته سرت را باز به دیواری تکیه بدی

که یک بار زیر آوار غرورش تمام وجودت له شده است .