عجب حكايتي است دنيا كه فراموش شدگان

          هرگز فراموش كنندگان را فراموش نمي كنند

نفس کشیدن او مثل یک آه در یک رویا بلند بود

تو روزی با غمی سنگین ز شهرم کوچ خواهی کرد

من در پرنیان خاطرات خویش به یاد عشق تو به نرمی گریه خواهم کرد

امشب سکوتی محض مرا در خود غرق و گم و دیوانه کرده

دلشوره های طلوع صبح فردا آرامش را با تنم بیگانه کرده

امشب همه حرص و حسرت های بیجا زندگی را درتنم بی کاشانه کرده

امشب خودنویسم برای ثبت دل تنگی های من جوهر کم دارد

امشب انگار در اتاق ذهن من واژه های یاس و دل مردگی لانه کرده

امشب صدای تیک تاک های ساعتم آهنگ مرگ روحم را می نوازند

نمیدانم که شاید امشب اندوه غریب بی تو ماندن کنج سینه ام خانه کرده

          از باد سراغ  كودكيم را گرفتم به ابري كه ازدوردست مي آمد

                     اشارتي كرد از ابرسراغ  كودكيم را گرفتم

                           بي آن كه غرشي كند زار گريست ۰