میخواستم گریه کنم که شاید اشک هایم مرا تسکین دهد

اما افسوس که اشک هایم هم یخ زده است

می خواستم با خون خود به سرما درس عشق و گرما بچشانم

افسوس که خون هم در رگهایم لخته شده است

نمیدانم چه کنم یاد آن روزها ازارم میدهد

یک راه بیشتر نمانده اما این راه نابودم میکند

راهی که هیچ تمایلی ندارم حتی به آن فکر کنم

راهی که باید تمام علایق و امید و تمام وجودم

را در حسرت مدفون کنم .

دلم از درد به خود میپیچد

کیست که او را در اغوش بگیرد

از این زندگی سرشار از درد و ناله خسته ام

خسته ام خسته از دقایقی که میگذرد و بازگشتی ندارد

خسته  از بودن و ماندن ، خسته از نفس کشیدن

خسته از خسته شدنها .

هر روز تکرار دیروز

از زندگی هیچ چیز جز اشک و درد نفهمیدم

از وقتی خودم را شناختم کارم نگاه کردن به خنده های دیگران بود

با خود میگفتم چرا من مثل آنها نیستم   

مگر من با آنها چه فرقی دارم

          ایا زندگی که میگفتند زیبا است همین است ؟

ای خدا من محتاج تو هستم

خدایا به تو پناه می اورم از سنگ هایی که شیشه قلبم را میشکنند

از کوه و درد و اندوه که روییده بر شانه هایم

پس کی این غم ها و اشک ها و دردها و انتظار ها به پایان می رسد

چشم هایم مدت ها است که خیس مانده است

خدایا ! قصه این دل دردمانده ام را به که بگویم

که جز غم چیزی در آن نیست

خدایا خوب میدانی که هر شب در  اشک چشمانم غسل میکنم

و در بستری پر از اندوه و درد میخوابم

ای خدای مهربان من را دریاب !

همه میگویند صبر کن صبر کن صبر کن.

         به کدامین جرم حکم صبر برای من صادر شد ؟

چرا از وقتی که گقته اند بزرگ شده ایم

همه صداقت کودکیمان را فراموش کرده ایم ؟

چرا تمام صداقتها را در صندوقچه خاطرات گذشته

به بایگانی ذهن سپرده ایم .

نمیدانم ادامه این زندگی چه فایده ای دارد

هر بار که دست به خودکشی می زنم

باز به این دنیا باز میگردم

ای مرگ همیشه به چشمان تیزبین تو خورده ام

و همیشه نام تو را از یاد برده ام

راستی اخرین بار کجا بوی تو را لمس کردم ؟

در یک زمان و یک مکان با مرگ ملاقات خواهم داشت

کاش آن زمان و آن مکان در کنار تو باشم

روح شکسته من از جسمم رها شده است .

                                   ای شمع به چه میخندی؟

                                   به شب تیره خاموشم !

                                 به خدا مردم از این حسرت

                                 که چرا نیست در اغوشم .

  برای تو قلم را اشفته وار بر روی دل کاغذ تازاندم

                                    برای لحظه های خواندنت قلم را اسیر کردم

روزها با یاد خاطرات گذشته به سرعت از دستانم می گریزند

و شب ها چون نگهبانی وفادار ، آرام آرام به خلوت دلتنگی های

شبانه ام قدم می گذارند.

بار دیگر شب آغوش باز می کند و مرا می خواهد

تا غرق سیاهی کند .

می خواهد گریه هایم را ببیند

گریه برای جدایی از عروسکم ، گریه برای پرنده گمشده ام

می خواهد فریادم را بشنود

فریادی که التماسش معنا می کند

و فریادی که هیچ کس به جز شب معنایش را نمی فهمد

خدایا ! چه کنم با آغوش های باز شب ؟

                           تنهایی اسطوره اشک است

                  دستان سرد تنهایی ، نوازشگر فریاد است

سلام ای ستاره خفته من !

من را میشناسی ؟

زمانی با نشاط در چادر سیاه شب زیر نور مهتاب با هم بودیم

من را به یاد داری ؟

این بار به دور از آن رنگ و لعاب ، به دور از آن خنده و شادی ها

همچون تو شناسنامه ای دارم اما فقط چند برگ

که اولش تولد و میان آن قصه ای پر از اندوه و اخرش مرگ است

نترس ستاره من ، قصه من یک حقیقت تلخ است

کاش خودت بودی و می دیدی که شاهد خاک سپردنت بودم

چه دردی است درد فراق داشتن .........

                                        کجایی بانوی خاک

در سرزمین من همیشه هیچ چیز ماندگار نیست

دیدی ستاره که تا صبح دستم در دستان ظریف و نجیب تو

که سرد شده بود گذاشتم.

نمی دانستم چه اتفاق شومی در راه است

نمی دانستم گل خفته من ، تنها مدت کمی مهمان من است !

هنوزم سردی چهره نازنین تو را به یاد دارم .

حالا با اشک و سکوت مطلق در خانه

در اتاق خالی از حضور خوب و مهربان آن عزیز سفر کرده

با چشمانی بارانی و لبانی که دیر زمانی است خنده را از یاد برده

با تنهایی و دلتنگی ، که واژه ها را بی شمار در

ذهن بارانی ام متولد می کند ، روزگار را سپری می کنم .

اینک منم با عکس های یادگاری با دفتر خاطرات

و اشک هایی که هیچ وقت تمام نخواهد شد .

من اگر از غــــــــــم فراقش اشــــــــک نریزم کور می شوم ......

خداحافظ ستاره تو بخواب

اما من هنوز بیدارم

و چشم به راه آن روز که به اسمان پرواز کنم

و پایان دهم این انتظار ابدی را ........

خدایا :

قلبم را با قدرت در اتش عشق سوزاندی

که حالا بزرگترین لذت من سوختن است

خدایا:

عمری است در ارزوی سوختن ، تشنه ام تا با فراموشی

شرم حاجتی طلب کنم .

از من بگریزید که می خورده ام امشب

                    با من ننشینید که دیوانه ام امشب

                            ترسم که سر کوی تو را سیل بگیرد

                                                بی خبرم از گریه مستانه امشب !

امشب از اون شب ها است

که من دلم میخواد داد بزنم :

تو اگر می دانستی

که چه دردی دارد ، چه رنجی دارد

خنجر از دست عزیزان خوردن

اه ، از من خسته نمی پرسیدی

که چرا تنهایی .

امشب اگر شعله ای از اتش بودم

سرکش می شدم و می رفتم

به روی پیکر این مردمان بی هویت

و می سوزاندم

تمام این مترسک های بی احساس را ........

در اینجا هجومی سرد

بر تار دلم چنگ می اندازد

امشب باید از اینجا بروم

در اغوش کسی سایه من پندار نیست

حصاری سرد بر گرد نفس هایم است

چرا باید بمانم در حریمی

که چشمانی برایم پر فریبند

چرا باید بمانم در نگاهی

که هر لحظه برایم پر حزین است

        چرا باید بمانم ؟

                   چرا من این چنین در خود اسیرم ؟

خدایا همیشه خوانده ام

هر لحظه احساس درد بی پناهی را

                              غربت اشفتگی بی همدمی را

نمیدانم که روزی خواهد امد

که من تنهاتر از تنها بمیرم ؟

در این کنج قفس زندان قلبم

مثل یک پرستو پر بگیرم ؟

ای کاش در هنگامه مرگ سراغی از دلی تنها بگیرم

امشب از این شب تاریک مجالی خواهم

تا بخوانم تنها و بگریم خاموش .

رهگذری خسته و خاموش با کوله باری بر دوش

به خلوت می رفت

زیر لب زمزمه می کرد :

ببین چه تنها شده ام بی تو در این خلوت شب

ببین که جز اه نباشد درمان !

و به جز اشک نبارد باران !

تو زندگیم چقدر غمه ، دلم گرفته از همه

ای روزگار لعنتی ، تلخه بهت هر چی بگم

دیگه به زمین و اسمان دست رفاقت نمیدم .

وقتی که باد قاصدک سیاهی را با خود بیاورد

                    گوشه ای از آینه اسمان می شکند !

تمام خوشبختی های من از بام خانه پرید

                           ولی چرا کلاغ سیاه شب

            از بام ما پـــــــر نمی زند ؟؟؟؟

که من به زندگی نشسته ام .