زمانی که همه جا در تاریکی فرو رفت !

رنج ها را احساس می کنم

خستگی بر من چیره می شود

چهره خشن زندگی را حس می کنم

وقتی می گریم دستی نیست تا گرمایش را به

گونه های یخ زده ام تقدیم کند

لحظه ها می گذرند بدون آن که شانه های لرزانم

بار سنگین غـــــــم ها را بدرقه کند

ترانه بی صدایی شب ها سکوت قصه تلخ

دلتنگی هایم را می شکند

در این سکوت و سرما تنها اشک های خشکیده

مرهم دلتنگی های من است .

هنوز سردی ان صحنه وداع را فراموش نکرده ام      

                           هنوز هم دست هایت را به خاطر دارم

                                                هنوز هم صدایت را به خاطر دارم

همه سهم من از عشق تو غـــــــــــــــم بود  

                                  ولی تو شرح درد عمر منی !

                                                         مونس اشک های منی !   

                                 زمانی که همه جا درتاریکی فرو رفت !  

من هرگز تنها نبوده ام چون همیشه

تنهایی در کنار من بوده است

تنهایی من به آسانی به دست نیامده است

تنهایی من از انتهای یک کوچه مه گرفته و غمگین

با ناز و کرشمه به سمت من تنها آمده است

من تنهایی را دوست دارم

چون هیچ وقت من را تنها نمی گذارد .

 از آن شادم که غم  آهسته می آید به بالینم

                                چه کنم اگر غم هم گم کند ویرانه ما را

      هر چه گشتیم در این شهر نبود اهل دلی

                                         که بداند غم دلتنگی و تنهایی من !

              به نام خدایی که دوستی را در محبت و اشک را در جدایی افرید

               نامه ای است سرگردان به مقصدی نامعلوم که شاید همه

                             به جز گیرنده نامه ان را می خوانند .

به من بگو  ای سنگ صبور تو صبوری یا من صبور ؟

بشنو از من تو سرنوشتم ، بشنو از من تو سرگذشتم

ببین اخر چگونه رفت ارزوهای من به گور .

می گویند که خدا هرکس را بیشتر دوست داشته باشد زندگیش را با

رنج بیشتری رقم می زند ، ای کاش خدا منو دوست نداشت.

روزهایی تو زندگی هستند که دلت برای کسی انقدر تنگ میشه که دوست

 داری اونو از رویاهایت بکشی بیرون و در دنیای واقعی بقلش کنی

من تمام لحظات زندگیم را با یاد خاطرات ان روزها زندگی کرده ام.

چه روز پرفاصله ای بود ، اگر می دانستم که با امدنت بر رفتنت هم قدم

میگذاری ، زودتر از تو می رفتم تا مرگ تو را نبینم .

اما من از کجا میدانستم که تو با نام مسافری از سرزمین رویاهایم پر میکشی

اما تو رفتی تا من در گرداب این عشق ناکام غرق شوم.

قسم به نگاه مظلومانه ات ، رفتنت اتشی زد بر جان خسته ام

رفتنت در کویر خشک باورم نمی گنجد بدون تو در عمق سایه شب گرفتارم

و شب تلخ غریبی ام را پایانی نیست.

اکنون غرق غصه در کنار خاطرات مانده ام و ترانه های بی کسی

در قلبم طنین انداز شده اند

وقت رفتنت وقت حکومت غــــــــم ، و حضور گریه من بود

ای کاش در امتداد تنهایی ام حضور داشتی و میدیدی که دیگر آن

پسر سرزنده سابق تبدیل به پسری گوشه گیر شده است

که با کوچکترین خاطره از تو می گرید.

نیامدی که ببینی در التهاب رفتن تو ، چقدر کهنه و تکراری شده لحظه هایم

خیلی خسته ام و میدانم که حتی خبر مردن من هم تو را به من باز نمیگرداند

کاش میشد سکوت را در هم شکست و از حصار تنهایی گریخت

خسته ام از این همه درد و غم که همچون بغضی درون تنهایی ام خانه کرده

                         چگونه این همه هجوم درد را تحمل کنم ؟

حالا ذهن خسته من جایگاهی است برای خستگی و زخم های روزانه ام

ذهنی پر از ابهام ندانسته ها و ناپیداها 

                       ذهنی که همه چیز در او گم شده است .

چقدر دلم میخواهد طعم واقعی زندگی را بچشم .

قسم به غربت روزهای انتظار ،به پریشانی چشم های رازدار

به سکوت معنادار  که پرنده خاطراتم در اسمان ابی تقدیر رها شد .

                                     دلم گرفته است عزیز من !

ناله را هر چند که می خواهم پنهان دارمش

                                        سینه می گوید که من تنگ امدم فریاد کن

آه . روز های پر شکوه چه زود گذشت

و فصل تاریک زندگیم چه سرد و بی صدا از راه رسید .

                    ای خدای وصال ایا هجرانم را پایانی است ؟

باز هم می خواهم بنویسم هر چند که این روزها حتی کاغذها

هم دستم را ازار میدهند، بیچاره کاغذهایی که سپیدیشان را

سیاهی درد بی پایان من سیاه می کند .

نگار عزیزم این نوشته به مناسبت روز تولدت بود

ببخشید که تولدت را با غم نامه هایم خراب کردم .

امروز وارد بیستمین سال شنی عمرت شدی هر چند که الان

یک سال و نیم است که خفته ای در دل زمین سرد . 

ولی من در کنار عکس سرد تو با شمع های سوخته و غم دوری از تو

                               تولدت را جشن می گیرم .

                                     تولدت مبارک

                                           سنگ مزار ارزوهایم

                       کسی که هنوز با یاد تو نفس می کشد