شب سردی است ، در غرق اقیانوس سکوتی مبهم است

در کنار دریاچه ترس و تردید ، تکیه بر باد

سوار بر قایق خاطره ها می روم

به پرتگاه مرگ نزدیک می شوم ، مرگ همه با تو بودن ها

مرگ شادی ، غصه تمام وجودم را فرا گرفته کاش بودی

کاش دست خدا از شانه هایم برداشته نمی شد

تنهای تنها !! چه سخت است بی تو بودن

هوای گریه دارم !

ولی کیست که اشک هایم را از گونه هایم پاک کند

اشک ! غصه ! تحمل بی تو بودن ! یاد خاطرات !

همیشه قربانی حادثه باید بود !

همیشه باید گریست !

کاش می شد راه سرد عشق را بی خطر پیمود !

و حرف همیشگی باید رفت !

باید از عشق گذشت !

باز من مثل همیشه تنها می نویسم

                       لحظه هایم را ، سکوتم را

                                 اشکان ریخته چشمان بارانیم را

و هر روز سطری از این دفتر ورق میخورد

و من تنها به لحظه های رفته می نگرم

تنم خسته و روحم رنجور گشته است

هر غبار از راه رسیده ای در عمق خستگی های

 چشمان من می نشیند

جراحت عمیق تیغ گل یاس از دست رفته عذابم می دهد

دلم گرفته است اما اشک به میهمانی چشمانم نمی اید

 کاش مرگ لب های تو را داشت

                 تا بر شاهرگ های من بوسه می زد

                                                  اعتراف میکنم که :

                              از به دنیا امدن و زندگی کردن و نفس کشیدن بیزارم!

  ای لحظه ها من از شما سرخورده ام ، ترکم کنید

                     ای روز و شب من ادمی دل مرده ام ، ترکم کنید

                                من تا گلو در حسرتم ، افسرده ام ، ترکم کنید

از وحشت فردای خود ازرده ام ، ترکم کنید

ای اشک گرم ، ارام بریز بر گونه بیمار من

لذت ببر ای غــــــــم ، تو هم از این همه ازار من

                         در لحظه بیداد غم ، کی میشود غمخوار من ؟

                                    ای زندگی من خسته ام !

یه تیکه سنگ

با یه پسر همیشه تنها

نشسته و به دریا خیره شده است

به موج هایی که به ساحل میرسند نگاه می کند

با خودش میگه خوش به حالشون

بالاخره به اونجایی که می خواستند رسیدند

به اونی که هیچ وقت نتونست بهش برسه فکر میکنه

به اونی که فقط میتونست تو چشماش نگاه کند

و هیچ وقت حرفشو نزنه فکر میکنه

به اونی که یک روز همین جا پیشش نشسته بود

به اونی که تو همین موج های نامرد گمش کرد

ولی فکر می کرد یه روزی با همین موج های ارام

دوباره بر میگرده پیشش

به اونی که هیچ وقت نتونست دوباره پیشش

نشستن را تجربه کند

به همونی که تو همین موج ها گم شد.

چشمانش خیس شده بود

دیگر به همین موج های نزدیک هم نمی تونست نگاه کند

دیگه از دریا هم متنفر بود

دریایی که عشقش را ازش گرفته بود

از این همه موج خوش صدا که باعث جداییشون شده بود

صورتش خیس خیس بود

ولی نمیتونست از لب دریا تکان بخورد

اخه عشقش زیر همین موج ها جا مانده بود

زیر این همه اب بی صدا

بالاخره از جایش بلند میشه و میره

و دیگه به هیچ ساحلی پا نمیذاره.

 من خود شوق عشق و پريدن داشتم

 ولی حالا شوق گریه برای مرگ عشق از دست رفته دارم

 اندوه در دل راه مده و مسوز در مرگ من

  که خود رفتن را پسندیدم

 من خود به پای خويش به استقبال مرگ رفتم

 اگر خوشي مرا خواهاني منم خوشحالم از رفتن خويش

 پس اشك مريز از مردنم كه من با سيل اشكهای خودم

 عشقم را غسل ميت كرده ام .

 من در اوج پاييزی ترين ويرانی قلبم غصه ای

 از جنس بغض سرد گفتم :

 اشک من ساز رسوایی است

 اشک من حریر غم بر قلب زخم خورده است

 اشک من حقیقت تنهایی هااست .

                       خدایا:

   تو هم زجر جدایی را به تلخی می چشیدی

    اگر چون من به مرگ ارزوها می رسیدی

   پشیمان می شدی از اینکه عشق را افریدی .