من سکوت خویش را گم کرده ام

                          گر سکوت خویش را داشتم

               عاشق بودم و کسی را بی نهایت دوست داشتم

                                       مرگ

                           معشوقه ام را از من گرفت

  من از فاصله دور می ایم از صدها فرسخ تنهایی

  از گذشته ها و خاطره های بی نشان

  جایی که تابوت خنده بر شانه های گریه

  به گورستان فراموشی رفته است

  و سایه سکوت تمام دل را پوشانده است .

   کاش فریاد انقدر بی صدا بود که حرمت سکوت را نمیشکست

   کاش واژه حقیقت انقدر با لب ها صمیمی بود

   که برای بیان کردنش به شهامت نیازی نبود

  کاش مهتاب با کوچه های تاریک شب اشناتر بود

   کاش در قاموس غصه ها شکوه  لبخند

    در  معنی  داغ  اشک  گم  نمیشد

          و بالاخره ........

                    کاش مرگ معنی عاطفه را می فهمید .

  بر لبانم  سایه ای از  پرسشی مرموز

  در دلم  دردی بی ارام  و  هستی سوز

  عمری است دلم گرفته ، عاجز از این تباهی

  قلبم تپش ندارد ، از حجم این سیاهی

  دیگر توان ماندن در این قفس ندارم

  اخر گناه من چیست ؟ جز جرم بی گناهی !

 سلولهای تنم سكوت تو را فرياد ميكشند

           ميان بن بست فاصله ها ايستاده انتظار ميكشند      

                      زنداني لحظات شده اند اسير دقيقه هاي بي تو

                               نبض ثانيه ها خيس اند از چكيدن اشكهای بي قرار تو

  زندگی به من اموخت چگونه اشک بریزم

                 اما اشک به من نیاموخت چگونه زندگی کنم

                            ای زندگی ! ديگر نمي خواهم  مسافرت باشم

                                                 مي خواهم رها شوم ......

  در اتاق تنهاییم روبروی خودم عکسی است

  هر وقت غمگین میشوم در سکوت سرد و خاموش

  به تو پناه می اورم با تو حرف میزنم

  سبکتر که میشوم نگاهت با من حرف میزند

  وقتی از دوریت گله میکنم در چشمان تو چیزی است

   که ارامم میکند

                                          این رازی است میان من و تو

  بغض تلخی گلویم را می فشارد

  اما لبخند زیبای تو در قاب عکس

  نمی گذارد که بغضم بشکند

   این عکس چقدر سرد است

   اما تو همیشه گرم گرم بودی

  بدون تو تمام این خانه خاموش است و سرد

   بر مزار تو نشسته ام بغضم باز می شکند

   تو ای اتش سوزاننده خانه و جان من

                                        چرا خفته ای در دل این زمین سرد ؟

 اشک هایم خون بهای عمر رفته من است

          میراث من است 

                      نه به قید قرعه

                                    نه به حکم عرف

                                              یک جا سند زدم همه را

                                                             به حرمت چشمانت

                                                                        به نام تو

 بی دليل از همه تيرگي تلخ غروب و چراغي که تو را

 از شب متروک دلم دور می کند. . . مي ترسم

 بی دليل از قفس کهنه  شب مي ترسم

 من صبورم اما . . . آه . . . اين بغض خسته صبر نمي داند چيست ؟

 امشب مي خواهم تنهاييم را به ستارگان بگويم

 براي غربت دلم بگويم چقدر فراق تو محذونم كرد

 چقدر فاصله سنگين است

  امشب می خواهم زندگی را برای دلم معنا کنم

 زندگی گل زردی است به نام غم

 زندگی فریاد بلندی است به نام آه

 زندگی آینه ای شکسته به نام دل

 زندگی مروارید غلطانی است به نام اشک

 زندگی یعنی خون دل خوردن

 پشت دیوار آرزو ماندن

 اولش رنج و آخرش مردن

 زندگی لحظه شادی آفرینی دارد به نام مرگ .