تمام تنهایی ها را دلم مهمان من كرد

 غم پايان این قصه مرا ديوانه  كرد

 همان رمان چشمانت... جنون نام قشنگش بود؟

 ولی نه... اشتباه کردم... تمنا نام اصلیش بود

 جنون سرفصلی از فهرست رمان تمنا بود .

   بعد از رفتنت باران چه معصومانه می باريد

  بعد از رفتنت يک قلب دريايی ترک برداشت

  بعد از رفتنت دريا چه بغضی کرد

  بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

  بعد از رفتن تو آسمان چشم هايم خيس باران بود

  که بدون پاسخ و سرد است دچار شدم .

   ولی میخوام یک چیزی را بدانی

  اگر تو این دنیا قرار بود جای یک چیزی باشم

  دوست داشتم جای اشکات باشم                    

  تو  چشمهایت متولد بشم           

  روی پلکات جون بگیرم

  روی صورتت جاری بشم

   روی لبات بمیرم .

دفتر عشق که بسته شد ، دیدم منم تموم شدم

 این التیام دردهای کهنه یک قلب است

 این انفجار خاطره هایی است

  که چشم های من را

 به دورترین شهر بارانی تبعید کرده اند

 این سوزش عطش و انتهای پریشانی است

 درحنجره ای که یک عمر سکوت را تکرار کرده بود

 و بغض های تسلیم شده اش را پنهان می کرد

  حالا من تمام بی کسی هایم را قامت بسته ام

  و در طولانی ترین سجده  اندوه

  به اندازه همه نبودن هایت اشک می ریزم

  و به بلندای یلدای فراقت

  با اهی ازعمق قلب هزار پاره ام

  کابوس رفتنت را خاکستر می کنم .

 وقتی احساس کنی تنهایی و خلوت نشینی پایانی نداره    

 غم وجودت را پر میکند ، حتی درکش درد اور است

 وقتی حس کنی تو یک جمع شاد تو تنهاتریتی

 اشک خواسته و ناخواسته درهم میشکنه و همدمت میشه

 چه دردی است درمیان جمع بودن ولی درگوشه ای تنها نشستن

 من این درد رابا تمام وجود وازاعماق درون حس کرم .

  کجای این دنیای بی کران یک تکیه سرپناه پیدامی شود که مال تو باشد ؟

  که زمانی که می خندی پشت سرش اشک از چشمانت جاری نشود

  وقتی تنهایی کسی دست روی شانه هایت بگذارد

  که وقتی میخواهی دردودل کنی سفره دلت را همه جا پهن نکنی

  با تو هستم که رو بروی من در اینه اه میکشی          

  به من بگو تاکی؟                                            

 شب بود و شمع بود و من بودم و غم

 شب رفت و شمع سوخت و من ماندم و غم .